Helaas is de klimaatcrisis een feit. Wie er nu nog over twijfelt hoeft alleen maar naar buiten te kijken, want onze traditionele Hollandse borders hebben het zwaar. Waar de hittegolven voor WOII minder dan 1 maal per 4 jaar voorkwamen, hebben we er hier, sinds ik deze tuin aangelegd heb, al 6 gehad in 7 jaar tijd.

Ik ben al een aantal jaar op zoek naar meer klimaatbestendige planten, en dat betaalt zich nu uit, want de verschillen met veel traditionele vaste planten zijn dit jaar overduidelijk. Ik zal ook de laatsten van deze verliezers gaan vervangen, , want ik geloof niet in alsmaar blijven sproeien om ze inleven te houden. Het kost heel veel drinkwater, en ook als je oppervlaktewater of grondwater gebruikt, put je daarbij de natuurlijke voorraden uit. Terwijl het dus anders kan, maar dan moet je wel je beplanting aanpassen.

Hieronder de ‘winnaars’, de zomerbloeiers die geen krimp geven omdat ze goed aangepast zijn: meestal mediterrane planten of planten uit de droge prairies van Amerika, die diep wortelen of leerachtige, kleine of behaarde bladeren hebben. Helemaal ontkomen aan sproeien gaat niet, maar je kan het in tijden van droogte wel beperken tot één keer per 2 à 3 weken (maar dan wel goed lang). Ook de meeste siergrassen doen het nog prima bij droogte en, tot mijn verrassing, bergenia’s.

Maar verliezers zijn er dus ook. In de warmste borders moet ik noodgedwongen afscheid nemen van een aantal van mijn geliefde sanguisorba’s, van de heleniums, de veronicastrums en de stachyssen. Zij wortelen niet diep genoeg, of verdampen te veel. Ook de siberische lissen hebben het zwaar, terwijl de baardirissen er prima tegen kunnen. Mijn reuzesterke Persicaria ampexicaulis bezwijken in de zon. Zelfs met voldoende water hebben deze soorten uit de gematigde gebieden te veel last van hittestress en houden op met groeien en komen niet in bloei.